Κως, το νησί του Ιπποκράτη, είναι το τρίτο σε μέγεθος νησί των Δωδεκανήσων και βρίσκεται ανάμεσα στην Κάλυμνο και τη Νίσυρο. Η Κως είναι πεδινό νησί με μια χαμηλή οροσειρά, απέραντες αμμουδιές, πεντακάθαρα νερά, πυκνή βλάστηση και πλούσιο αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Το κλίμα της είναι ήπιο και υγιεινό κατά τους περισσότερους μήνες του χρόνου, κάτι που σε συνδυασμό με τη μεγάλη ηλιοφάνεια, τις υπέροχες ακτές και τη γραφικότητά της έχουν αναδείξει το νησί σε διεθνές τουριστικό κέντρο. Ο πληθυσμός της ξεπερνάει τους 20.000 κατοίκους,οι οποίοι κυρίως ασχολούνται με τον τουρισμό, την γεωργία, την κτηνοτροφία και την αλιεία. Στην Κω, το 460 π.Χ γεννήθηκε ο πατέρας της ιατρικής, ο Ιπποκράτης, που ίδρυσε την πρώτη ιατρική σχολή. Μετά από τον θάνατό του οι ντόπιοι έχτισαν το περίφημο Ασκληπιείο(357 π.Χ.) αφιερωμένο στον θεό της ιατρικής Ασκληπιό. Οι ακτές της Κώ αποτελούν σημαντικό βιότοπο της θαλάσσιας χελώνας Caretta-Caretta, ενώ στις νοτιότερες βραχώδεις ακτές του νησιόυ ζούν λίγες μεσογειακές φώκιες. Η Κω έχει έκταση 290 τ.χλμ. και απέχει από τον Πειραιά 219 ν.μ. Η πόλη της Κω είναι η πρωτεύουσα και το κύριο λιμάνι του νησιού. Βρίσκεται πολύ κοντά στις τουρκικές ακτές και ξανακτίστηκε μετά από τον καταστροφικό σεισμό του 1933. Έχει πολύ πράσινο, λεωφόρους με φοινικόδεντρα, ενώ οι αυλές και τα μπαλκόνια των σπιτιών είναι στολισμένα με κάθε είδους λουλούδια. Στους δρόμους της πόλης αλλά και σε ολόκληρο το νησί κυκλοφορούν δεκάδες ποδήλατα με αναβάτες που χαίρονται το θαυμάσιο τοπίο. Εκτεταμένες αμμουδερές παραλίες απλώνονται δεξιά και αριστερά από το λιμάνι, ενώ μέσα στην πόλη εντύπωση προκαλούν οι διάσπαρτοι αρχαιολογικοί χώροι, το καλοδιατηρημένο κάστρο και τα μνημεία της Τουρκοκρατίας. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται ο σημαντικότερος αρχαιολογικός χώρος, το Ασκληπιείο.
ΔΗΜΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ
Το Ασφενδιού βρίσκεται στην πλαγιά του Δικαίου με 1728 κατοίκους σε απόσταση 15.5 χ.μ. απ'την πόλη. Περιλαμβάνει τους συνοικισμούς: Ζιά, Λαγούδι, Άγιο Δημήτριο ή Χαϊχούτες, Ασώματο και Τιγκάκι.
ΔΗΜΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΔΩΝ
Ο Δήμος Ηρακλειδών βρίσκεται στην Δυτική άκρη της Κω το δεύτερο σε πληθυσμό & τρίτο σε μέγεθος νησί των Δωδεκανήσων.
ΔΗΜΟΣ ΚΑΛΥΜΝΙΩΝ
Η ιστορία της Καλύμνου χάνεται στα βάθη των αιώνων. Από τη νεολιθική εποχή το νησί κατοικούνταν από Κάρες και Λέλεκες που ήρθαν από τη Μικρά Ασία . Πολύ αργότερα γύρω στο 1000 π.Χ. περνούν από την Κάλυμνο Αιολείς, Αχαιοί και Δωριείς, ενώ τα πρώτα ευρήματα ευημερίας του νησιού εμφανίζονται κατά τον Μυκηναϊκό πολιτισμό.Η πρώτη ιστορική αναφορά στην Κάλυμνο γίνεται από τον Όμηρο από αναφέρεται στις "Καλύδνες νήσους", που περιλάμβαναν τα νησιά Κάλυμνο, Κω, Κάσο, Κάρπαθο και Νίσυρο. Στην αναφορά του Ομήρου γίνεται λόγος για 30 πλοία που πήραν μέρος στην εκστρατεία, αριθμός που δείχνει οικονομική άνθηση αλλά και δείγματα ειδίκευσης στην ναυτιλία. Μετά το τέλος του πολέμου πληρώματα πλοίων που δεν γύρισαν πίσω εποίκισαν το νησί και ίδρυσαν έναν οικισμό που ονομάστηκε Άργος, εκεί που βρίσκεται σήμερα η Πόθια Μέλος της πρώτης Αθηναϊκής Συμμαχίας, βρίσκεται στην κατοχή της Αρτεμισίας και των Περσών μετά το τέλος του Συμμαχικού πολέμου. Η απελευθέρωση από τους Πέρσες θα έρθει από τον Μέγα Αλέξανδρο, ώσπου να κατακτηθεί από τους Ρωμαίους.Το 557 μΧ ένας τρομερός σεισμός αλλάζει τη γεωμορφία του εδάφους . Οι περισσότεροι οικισμοί ισοπεδώνονται και ο οικισμός των Μυρτιών βουλιάζει στη θάλασσα αφού η κοιλάδα Τελένδου-Μυρτιών καταποντίζεται.Ο 7ος αιώνας χαρακτηρίζεται από τις ληστρικές επιδρομές Περσών και Αράβων, που οδηγούν στη μετεγκατάσταση των κατοίκων της Καλύμνου σε οικισμούς που περικλείονται από τείχη.Από το 1100 και μέχρι το 1523 απειλείται από τους Τούρκους και τις Σταυροφορίες. Αυτό οδηγεί στην κατασκευή των κάστρων του νησιού. Πρώτα το κάστρο της Χώρας του νησιού και μετά το Κάστρο της Χρυσοχεριάς προσπαθούν να προστατέψουν τους κατοίκους από τις επιδρομές. Το 1523 η Κάλυμνος παραδίδεται στους Τούρκους διατηρώντας μια σχετική αυτονομία αφού λόγω της κακής γεωμορφίας της δεν κατοικείται από τους κατακτητές. Αυτό δίνει στους κατοίκους να βγουν ξανά από τα τείχη και να ασχοληθούν σοβαρά με τη σπογγαλιεία και το εμπόριο το οποίο ξαναρχίζει να ανθίζει σιγά-σιγά.Το 1912 η Κάλυμνος περνά μαζί με τα Δωδεκάνησα στην κατοχή των Ιταλών. Ακολουθεί η Γερμανική κατοχή και η τελική απελευθέρωση στις 7 Μαρτίου του 1947.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου